You won’t take no for an answer!

No Comments

Een klant wil weten waarom hij nog geen reactie heeft gekregen op zijn inschrijving voor deelname aan een actie. Ik kijk in het systeem en zie twee verschillende aanmeldingen. Ik wil begrijpen hoe het in elkaar zit en bel met een collega van de tweede lijn. Als ik aangeef dat ik zijn antwoord niet begrijp en ook rustig uitleg waarom niet, is zijn reactie: ‘Kun je niet gewoon accepteren dat je het met mijn antwoord moet doen? Het is dan toch mijn verantwoordelijkheid?’

Zo kan ik talloze voorbeelden noemen waar ik het naadje van de kous wil weten. Soms tot ergernis van iemand anders. Het is een van de drie eigenschappen zoals het in het Engels heet ‘Complexity, intensity and drive’: complex, intens en gedreven. Ik las het voor het eerst in het boek van Willem Kuipers ‘Verleid jezelf tot excellentie‘ en later in ‘The gifted adult‘ van Mary-Elaine Jacobsen.

Complexiteit – heeft voor mij te maken met het zien van verbanden, over muren en afdelingen, hokjes en vakjes heen.

Intensiteit – is voor mij de gevoeligheid waarmee ik gebeurtenissen beleef, intenser dan sommige anderen

Gedrevenheid – betekent voor mij dat ik de neiging heb om wat ik doe zo goed mogelijk te doen. Pas op te houden als ik een oplossing heb gevonden. Tot ik iets begrijp.

Als het je lukt om deze eigenschappen constructief in te zetten, kun je met oplossingen komen waar niemand aan gedacht heeft of naar wilde zoeken.

Als je er niet in slaagt je grenzen te bewaken, kan deze eigenschap resulteren in overbelasting en uitputting. En daar kunnen anderen, al of niet bewust, misbruik van maken.

Een aangrijpend, recent voorbeeld hiervan is Arthur Gottlieb. Ik heb het boek ‘Werk Arthur de deur uit’ over zijn leven gelezen en ik herken de bovengenoemde eigenschappen zeer duidelijk in zijn verhaal. Arthur pleegde zelfmoord na een uiterst moeilijke periode als werknemer bij de Nederlandse Zorg Autoriteit (NZA). Zijn gedrevenheid in een complexe organisatie en de intensiteit waarmee hij de gebeurtenissen ervaarde, leidden uiteindelijk tot zijn keuze om een einde aan zijn leven te maken.

Ook al is het van alle tijden, en ook al gebeurt het in alle lagen van de maatschappij, toch vind ik het nog steeds beangstigend dat leidinggevenden tot op het hoogste niveau ongestoord misbruik maken van hun macht. Als ik zie hoe het klokkenluiders in Nederland vergaat, dan zinkt de moed mij bijna in de schoenen. En ook het boek ‘Vijand van de Russische staat‘, waarin het verhaal van Bill Browder wordt opgetekend, doet af en toe mijn haren recht overeind staan.

Het lijkt wel alsof de gedrevenheid in veel gevallen sterker is dan de intrinsieke behoefte en vaardigheid om grenzen te stellen. Dat is misschien wel de grootste uitdaging voor de HSP’er en de mensen in diens omgeving: grenzen stellen, zodat intensiteit en gedrevenheid constructief kan blijven. Ik ben blij dat er steeds meer aandacht is voor HSP’ers. Verandering begint bij bewustwording. Mijn wens is dat er meer begrip zal ontstaan voor de HSP’er en dat HSP’ers constructief leren omgaan met hun eigenschappen. De wereld is een mooiere wereld met de bijdrages van alle gevoelige en gedreven mensen!